بانام خداوند مهر آفرین...
بر فردوسی بزرگ،
پدرآسمانی و ارجمند اندیشه و زبان و فرهنگ آسمانی ایران بزرگ پارسی ، بی کران درود...
به نام نامی مهرایران بزرگ...
برافراشته باد برای همیشه درفش(پرچم،نه)همیشه سرافراز و
آسمانی و جاودانه ایران بزرگ پارسی بر بام سرای جهان...
*******************************************************
...فردوسی بزرگ دردل روزگار تاجهان جهان است می تپد ومی درخشد و
دردل همه مردم جهان جای دارد و به همه روشنی می بخشد...
به : پیشگاه بزرگ و همیشه بلند و آسمانی فردوسی بزرگ:
از ریشه ی شاهنامه ات می روئیم.
بایاد تو جاودانگی می بوئیم.
درسایه ی اوج تو بلندیم و چه خوش _
...تااوج، بلند و بی کران می روئیم !
سروده از: زادمهر پارسی ( حسن توکلی رودسری )
ایران بزرگ !:همچنان برپائی...
...امارات و جمهوری (؟! ) من درآوردی و دروغین آذربایجان کجا بودند
... روزگاران بلندی که خود، همه ایران بزرگ بودند...
... و اینک عربده دروغ سر می دهند ...
...تفو بر تو ای چرخ گردون تفو...
|
خاک آسمانیت را بر سر و چشمم می مالم ...ستونهایت را می بوسم...
چه کنم ؟ دوستت دارم...ای سرزمین جاوید...ای بهشت آسمانی ...
...ای خاک آسمانی و گهرخیز پارس...
سرستونهای آسمانی پارسه ( : تخت جمشید )
...همچنان سرافراز و پایدار تر از پیش ،
اوج پیروزی و سربلندی و بلندی و سرافرازی و شناسه ی بزرگ و نشان
فرازنائی ایران بزرگ پارسی و ایرانی همیشه سرافراز در تاریخ است
...واین است سروده من از گلوئی همیشه تشنه وخروشان و جاوید: یادآوری: (...این سروده بخشهائی از سروده من درباره سرستونهای آسمانی پارسه می باشد. ...وکسانی که می خواهند بدون نام من درجاهای دیگر آن رابه نام خود بزنند،بدانند که همه سروده هایم رادراین پایگاه نمی آورم و بالاترازآن اینکه نام سرایشگری(تخلص)خود رادراینجا نمی آورم. وپیش ازاین سروده هایم درجاهای گوناگون بدست بسیاری رسیده و چاپ شده است... )
ریشه ای باروری.همچنان می روئی.
سرو آزاده ی من ! بی کران می روئی.
تشنه تر از ریشه ، بهتر از باغ و بهار _
در دل تشنه ی من همچنان می روئی.
زنده تر از خورشید ، چشم تو مست فروغ.
چشمی از اوج ، که تا آسمان می روئی.
خوشتر از دانه ی مست ، زندگی رویش تست.
شاد و آزاد و بلند در جهان می روئی.
سبزی خاک ترا از خزان رنگی نیست.
باغی و سبز و بهار ، پرتوان می روئی.
سایه سار تو بلند.مهربانتر زدرخت.
سایه ای.بر سر من مهربان می روئی.
سرستونهای تو اوج . پایه های تو بلند.
تو دراندیشه ی اوج، بی خزان می روئی.
من ستونهای ترا پر توان می بوسم.
چه کنم؟ در دل من جاودان می روئی.
زیرپای تو جهان همچنان می لرزد.
تو زخاک تاریخ ، قهرمان می روئی.
زنده تر از تاریخ ، همچنان برپائی.
ریشه ای باروری.همچنان می روئی.
بهتراست بدانیم:
در زبان و فرهنگ مغولی : به برادربزرگتر ( داداش ) خود های بی بنیاد و بی سر وتهی ، جایی برای خوددربزرگداشت زن و مرد باز کرده است،چه بگویم...؟؟؟ بجای آنهاواژه های ارزشمند بانو ( بجای ( بجای ....و بیشتر ازاین به زبان و فرهنگ والا و بی همتای خودآسیب و زیان وستم نرسانیم. بدترازآن واژه نیزه خود می بستند ،بکارمی بردند.چگونه است بجای واژه زیبای درفش از چنین واژه بی بنیادوپوچی در نشان ارزشمند میهن بکارگرفته می شود، خدامی داند دراین باره به نوشته ام دراین پایگاه که در بخش سربرگهای نوشتارهای پایگاه به نام بانوی بزرگ پارسی از خانم مغولی بالاتر...است، روی کرده شود.
...نامهای جگرگوشه های خودراازدشمن کوردل برنگزینیم.هریک از نامهای تیمور وآتیلاواسکندروننه و خانمی ...رابه کنارافکنیم. نامهای ارزشمند پارسی ،بهتر و بالاترند... ************************************************************ پان ترک و پان عرب و هر دشمن دست درازکننده ( متجاوز ) به
میهن بزرگ ، هریک سر درآبشخور بیگانه دشمن کوردل دارند...
...پس،مرگی ننگین بر نام و هستی ننگین شان... |
|
|
|
|
